Evrim; değişme, başkalaşma, farklılaşma, ilerleme ve evolüsyon gibi, aralarında değişik nüanslar bulunan pek çok kelime, tabir ve deyim yerine kullanılmaktadır. Evrimcilerin en büyük açmazı, süreç problemidir. Onlara göre, her bir canlı zamanla mükemmel hale gelir. Bir başka deyişle canlılar, basitten yüksek yapılılara doğru evrimleşir.
Şimdi burada onlara sormak istediğim şudur? Bir canlının hayatını devam ettirebilmesi için, bütün sisteminin noksansız olması gerektiği gerçeği nasıl göz ardı edilebilir? İsterseniz bu soru ile neyi kastettiğimi biraz açayım. Mesela bir uzay mekiği düşünün. Bunun yapısında binlerce ultra teknoloji parçası var. Bir vidasının gevşediğini, bir kablosunun koptuğunu veya takılmasının unutulduğunu, bunun da uzayda tüm sistemi geçersiz kıldığını düşünelim.
Nitekim bunun benzer bir örneği, Hubble teleskopunun uzaya fırlatılmasından sonra yaşanmıştı. Mühendisler tarafından Aynanın açısında hesap hatası yapılmış, o da tüm sistemi işlevsiz hale getirmişti. Sonradan milyonlarca dolarlık harcamayla uzaya yeni bir ekip yollanıp gerekli tamirat yapıldı. Görüldüğü gibi, sistemin bir paçasının yanlış konumlandırılması bile tüm sistemi faydasız hale getirmektedir.
Şimdi bu örnek gibi canlıların yapı taşı olan hücrenin bütün sistemleri dahi aynı anda var olmalı ki, o hücrede hayat olabilsin. Yani bir hücrede hayatın bulunması için, ilk anda her birimin tam olması gerekir. Hubble teleskopunda bir yapıtaşı eksik olunca sistem devam etmiyor iken, ondan ilmin sınırlarını zorlayacak kadar daha karmaşık olan DNA, RNA, endoplazmik retikulum ve mitokondri gibi pek çok organeli barındıran hücrenin, eksik sistemlerle çalışması nasıl mümkün olacaktır?
İsterseniz daha çarpıcı bir örnek olması bakımından, insanın anne rahmindeki gelişim sürecini dikkate alalım. İnsan embriyosu kendi başına hayatını devam ettireceği mükemmelliğe ulaştığı doğum anına kadar annenin plesentası içerisinde dışarıdan bir destek ile beslenmesi korunması ve hücrelerinin bütün ihtiyaçlarının karşılanması gerekmektedir. Eğer evrimcilerin iddia ettikleri bir sistemin misali olarak, insan embriyosunu bir ormana koysak, orada bebek olarak gelişebilir mi? Yani bir rahim duvarına tutunmadan ve anneden beslenmeden bir embriyonun gelişim sürecini ormanda kendiliğinden tamamlaması mümkün müdür?
Bu örnekler çoğaltılabilir. Histolojiden endokrinolojiye, ürolojiden kardiyolojiye kadar milyarlarca sayfa tıp kitabının her satırını böyle örneklemek mümkündür. Görüldüğü gibi, canlılar âleminde eksik yapı ile hayat devam edemez. Dolayısıyla, evrimcilerin iddia ettikleri gibi, uzun bir zaman süreci içerisinde organların gelişimini tamamladığı görüşü hakikate uygun değildir.
Evrimcilerin iddialarındaki bir diğer paradoks, yani çelişki, ortam yanılgısıdır. Atomdan hücreye kadar teorilerinin dayandığı temel konu, varlıkların mükemmelliklerini ortamın içinde kazanmış olmalarıdır. Mesela bir kuş, onlara göre ortamda mükemmel hale gelmiştir. Hâlbuki bir kuş, kanatları ile mükemmel aerodinamik sisteme sahip olmalı ki, ortamı olan havaya çıkabilsin. Eğer havaya çıkamadı ise, nasıl ortama adapte olacak? Yani kuş, bütün organlarıyla mükemmel olmalı ki, ortama girsin. Hâlbuki onlara göre canlılar ortama girince mükemmelleşiyor. İşte bu bir çelişkidir.
Demek ki, bütün bu canlılar âleminde olup bitenler, evrimcilerin ileri sürdüğü gibi, gelişigüzel veya tesadüflerin eseri olarak, basitten mükemmele doğru gitmiyor. Her bir canlının kendisine lazım olacak bütün cihazları, ilim, irade ve kudret sahibi bir Zat’ın emri ve tasarrufu ile verilmekte ve idare edilmektedir.
Bir hücrenin hayat sahibi olabilmesi için, mitokondrisi mükemmel bir işleve sahip olmalıdır. Evrimcilerin yaklaşımı ile mitokondrinin belli bir işlevi görmesi için milyarlarca yıllık bir adaptasyona ihtiyaç vardır. Hâlbuki hücre, mitokondri mükemmel olmadığı için hayatta kalamayacaktır. Hayatta olmayan bir şey, nasıl adaptasyona veya evrime uğrayacaktır? Yani, bütün süreç teorilerini, yani evrimcilerin, her bir canlının zaman süreci içinde mükemmel hale geldiği görüşünü çürütmektedir.